معرفت شناسي عرفاني با تأكيد بر آراي سهروردي عارف

بدون عنوان

معرفت شناسي عرفاني، معرفتي ذوقي و شهودي است كه با قلب سر و كار دارد و حس و عقل را در آن راهي نيست. از ديدگاه عرفا اين شناخت از طريق حواس ظاهري و يا فرايندهاي استدلالي حاصل نمي­شود بلكه معرفتي حاصل از كشف و شهود است كه در اثر آن مي­توان به باطن جهان هستي پي برد. هدف پژوهش حاضر بررسي معرفت‌شناسي عرفاني از منظر شيخ شهاب ­الدين عمر سهروردي، از عرفاي بنام قرن هفتم هجري، است كه با روش توصيفي تحليلي انجام شده است. از منظر سهروردي از اقسام معرفت كه شامل معرفت حسي، عقلي، فطري و قلبي است، محل معرفت، قلب است و با معرفت قلبي مي­توان به شناخت حقيقي دست يافت. وي نيز مانند ساير عرفا، ضمن تأييد حس و عقل در كسب معرفت، اين دو را براي دستيابي به معرفت حضرت حق، كافي نمي­داند و اصالت را به معرفت قلبي مي­دهد. در سير طريق معرفت كه به صورت تدريجي طي مي­شود، انسان از مراحل مختلفي مي­گذرد و تا مرحله­اي را پشت سر نگذارد به مرحله بعد وارد نمي­شود.

فاقد چكيده