آتش و آريايي‌ها؛ انعكاس آن در شاهنامه فردوسي

بدون عنوان

آتش يكي از عناصر اربعه است كه نقش آن در ساخت كيهان و پيدايش گيتي نزد قدما، بسيار مهم است. به همين دليل فردوسي از اين عنصر مقدس و باستاني، در «شاهنامه» بسيار مدد جسته است. هنگامي كه سخن از آتش به ميان مي­آيد، بايد به باورها و ايدئولوژي­هاي باستاني و اساطيري نيز، حتماً‌ توجه داشته باشيم. اگرچه آتش براي ساكنين جنوبي زمين و سرزمين­هاي گرم و داغ مانند عربستان خيلي پديده زيبا و ارزشمندي نمي­باشد و شايد براي برخي از اين اقوام به عنوان عذاب و ترسانيدن استفاده شده است اما براي قبايل و مردمان شمالي كه روزگاري در يخبندان­هاي طولاني زندگي مي­كرده­اند، نعمتي ارزشمند محسوب مي­شود. تمامي اين موارد باعث مي­شود كه آتش رفته ­رفته در انديشه اقوامي كه در نيمكره شمالي زندگي مي­كردند، تقدّس و ارزش قدسي پيدا كند. پس از آن نيز در دوران تاريخي و حتي پس از اسلام نيز، در آثار شاعراني همچون فردوسي، به عنوان عنصري مقدس و مورد استفاده در جشن­ها و شادي­ها، انعكاس پيدا كند.

فاقد چكيده