نماد حيواني شير در مذهب و اساطير ايران باستان و ادبيات منظوم فارسي

بدون عنوان

در ادبيات هر قومي شگردهاي مختلفي براي جلب توجه خواننده و تأثيرگذاري بجا به كار گرفته مي‌شود. يكي از اين شيوه‌هاي ادبي كاربرد نماد و سمبل در متون نظم است تا نويسنده با زباني نمادين و غير مستقيم هدف مورد نظر خود را به خواننده انتقال دهد. استفاده از نماد حيوانات يكي از اين موارد است كه به شكل گسترده براي بيان مطلبي و توجيه هدفي و يا القاي باوري خاص به كار برده مي‌شود. در اين مقاله به بررسي نماد حيواني شير مي‌پردازيم. تا كنون نماد شير در تاريخ و هنر و ادبيات مورد پژوهش واقع شده است؛ اما وجوه عرفاني و ديني اين نماد كم‌تر مورد توجه واقع شده است. هدف مقاله حاضر بررسي اين نماد از وجوه ديني و عرفاني و ادبي مي‌باشد، تا با تكيه بر يافته‌هاي علمي بتوان خواننده را به درك درستي از نمادهاي حيواني شير رهنمون شد.

فاقد چكيده