مطالعه مؤلفه‌هاي حكمراني خوب از منظر نهادهاي بين المللي و قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران

حكمراني يكي از اساسي‌ترين نيازهاي جوامع بشري است كه ضرورت آن بر كسي پوشيده نيست. البته، اختلاف نظرهاي جدي در كم و كيف آن وجود دارد، با اين حال دغدغه اصلي اغلب نظريه پردازان اين حوزه، اجراي عدالت و جلوگيري از استبداد و خودكامگي است. قانون اساسي هر كشوري ضمن تعريف اصول اساسي، ساختار، سلسله مراتب، جايگاه و حدود قدرت سياسي دولت، به تعيين و تضمين حقوق شهروندان و تنظيم روابط قدرت مي‌پردازد. بي شك حكمراني خوب گفتمان جديدي است كه با مؤلفه‌هايي مانند قانونمندي، مشاركت، مسئوليت پذيري، پاسخگويي، شفافيت، اثربخشي و كارايي تعريف مي‌شود كه در سال‌هاي اخير مورد توجه فراوان قرار گرفته است. مؤلفه‌هاي حكمراني خوب حكايت از آن دارد كه پياده سازي آن مستلزم مدل بومي در كشور است. يافته‌هاي تحقيق بيانگر اين است كه هر يك از مؤلفه‌هاي حكمراني خوب به گونه‌اي در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران مورد تاكيد بسياري بوده است و در عرصه عمل نيز شاهد فراز و نشيب اين شاخص‌ها پس از انقلاب هستيم. اين مقاله تلاش دارد ضمن تبيين مفهوم و مؤلفه‌هاي حكمراني خوب، آن را در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران مورد بررسي قرار دهد و در پايان پيشنهاداتي در راستاي ارتقاي حكمراني خوب در ايران بيان شده است.