تحليل ساختارگرايانه از گونه انيميشن موزيكال

ژانر(گونه) فيلم، در مجموعه‌اي از قوانين و توافقات مشترك بين سه گروه مخاطب، فيلمساز و منتقد براي طبقه‌بندي انواع فيلم شكل مي گيرد. اين قوانين هركدام به نحوي در شكل‌گيري فيلم تاثيرگذارند. با مروري بر تاريخچه انيميشن‌هاي ژانر موزيكال به سادگي مي‌توان دريافت، اين نوع انيميشن به دليل پتانسيل‌هاي خاص خود مورد استقبال بينندگان واقع شده است. پژوهش حاضر با بررسي و تحليل نظريه هاي مختلف، شاخصه هاي بارز ژانر انيميشن موزيكال را شناسايي و در ادامه، دو اثر متفاوت از اين ژانر را در چارچوب تدوين‌شده، تحليل مي كند تا از اين طريق، بخشي از كمبودهاي مباحث تئوريك اين ژانر را در ايران جبران كند و به دنبال اثبات اين فرضيه است كه مشخصه‌هاي ژانر موزيكال بر اساس پنج سطح روايت، شخصيت و بازيگري، موسيقي، ترانه و آواز و تصوير قابل تبيين است.