مطالعۀ جامعه‌شناختي رضايتمندي از سكونت در ميان ساكنان شهر جديد پرديس و گونه‌شناسي آن

تأسيس شهر جديد پرديس در سال 1368 به‌منظور اسكان بخشي از سرريز جمعيت تهران به تصويب رسيد. طي اين سال‌ها، اجرانشدن بسياري از برنامه‌هاي «طرح جامع» و اجراي خارج از برنامۀ برخي طرح‌ها مانند احداث پروژه‌هاي مسكن مهر سبب شده بسياري از اهداف اوليۀ طرح در شهر پرديس محقق نشود و رضايتمندي از سكونت در اين شهر را با چالش‌هايي مواجه كند. همچنين نزديكي به تهران و اين واقعيت كه بخش عمده‌اي از ساكنان، به‌ناچار يا خودخواسته از تهران آمده‌اند، موجب پيچيدگي فرايندهاي ذهني و نگرشي شده و گونه‌هاي مختلف رضايتمندي را پديد آورده است. در اين پژوهش، بيشتر بر ابعاد ذهني و كيفي مفهوم رضايتمندي از سكونت شامل نگرش، انگيزه و تمايلات تأكيد شده است. روش پژوهش، تركيب همزمان گردآوري داده‌هاي كمي و كيفي است؛ به‌نحوي‌كه از مطالعۀ پيمايشي و مصاحبۀ گروهي براي توصيف و گونه‌شناسي رضايتمندي از سكونت استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد سكونت در شهري مانند پرديس، از لحاظ رضايتمندي، با چالش‌ها و مسائل بسياري همراه است. از اين منظر، پنج گونۀ سكونتي در شهر پرديس شناسايي شده است: مرددها، توذوق‌خورده‌ها، تبعيدي‌ها، سازگارها و خوشحال‌ها. همچنين الگوي كنش مرتبط با رضايتمندي در ميان تبعيدي‌ها و توذوق‌خورده‌ها نوعي فاصله‌گيري و كناره‌گيري، و در ميان خوشحال‌ها، مشاركت در اجتماعات محلي است.