همگرايي در خاورميانه : چالش‌ها و راهكارها

ايجاد خاورميانه‌اي عاري از جنگ و مخاصمه و مبتني بر همكاري و همگرايي شايد آرزوي بسياري از ساكنان اين منطقه باشد. تحقق اين امر در نگاه اول بسيار دور از ذهن و گاهي غيرممكن به نظر مي‌رسد اما مقايسه خاورميانه با مناطقي كه هم اكنون از درجه بالاي همگرايي برخوردارند، ايجاد همگرايي را امكان‌پذير نشان مي‌دهد. اروپاي متحدي كه امروزه به همگراترين منطقه جهان تبديل شده است، خيزش خود به سمت همگرايي را پس از جنگ خانمان‌سوز جهاني دوم آغاز كرد. بنابراين تحقق همگرايي حتي در خاورميانه، غيرممكن نيست. با انتخاب نظريه نوكاركردگرايي ارنست هاس به عنوان پايه تئوريك، چالش‌ها و فرصت‌هاي متعددي براي همگرايي در خاورميانه به چشم مي‌خورد. اما همان‌گونه كه اروپا حركت خود به سمت همگرايي را مديون رهبري مشترك آلمان و فرانسه است، خاورميانه دوقطبي شده نيز بايد اين دولت پيشرو را شناسايي كند. دولتي كه فصل مشترك دو قطب اقتصادي و سياسي در منطقه يعني ايران و عربستان باشد. پس گام اول همگرايي، همگرايي اقتصادي با محوريت تركيه (كشوري كه براي هر دو جناح خاورميانه فعلي مقبول است) مي‌باشد كه طبق نظريه نوكاركردگرايي هاس، با سرريز آن، همگرايي فرهنگي و علمي با محوريت ايران و تركيه و همگرايي سياسي با محوريت ايران، تركيه و عربستان سعودي نيز حاصل خواهد شد. روش تحقيق در پژوهش حاضر توصيفي- تحليلي همراه با بهره‌مندي از منابع كتابخانه‌اي و اسنادي و اينترنتي است.