نگاهي به تصويرسازي و همسويي آن با عاطفه در اشعار سلمان هراتي

سلمان هراتي(1365-1338) يكي از شاعران متعهد صاحب سبك معاصر در حوزه‌ي ادبيات انقلاب اسلامي و پايداري است. زبان شعري سلمان زبان شعر انقلاب است ، ساده و بي-آلايش. سلمان با زباني ساده و استوار، موفق به خلق تصاويري بديع و سرشار از عاطفه مي-شود . پژوهش حاضر برآن است تا با روشي توصيفي – تحليلي تصويرسازي و همسويي آن را با عاطفه در اشعار سلمان هراتي مورد بحث و مدّاقه قرار دهد. برآيند تحقيق حاكي از آن است كه خلاقيت شاعر در پيوند ميان عاطفه، تصوير و تخيّل است. او با تصوير، عناصر بيگانه-ي طبيعت را به هم پيوند مي‌دهد و با ابداع حس و فهم مشترك، نسبت ميان انسان و طبيعت را از سطح «اين نه آني» به «اين هماني» ارتقا مي‌بخشد . اين سطح از صورت بندي‌هاي خيال، فقط زماني گريبان شاعر را مي‌گيرد كه شاعر، منطق متعارف مكالمه و مفاهيم را فاقد قابليت لازم براي حسي كردن معاني و مضامين شهودي و انتزاعي و تجارب ناب ببيند. لذا زبان را با انحراف هنرمندانه از هنجار منطق محاوره و منطق مكاتبه كه مبتني بر دلالت مطابقي و كاركرد ارجاعي است، خارج مي سازد و در سطح كاركرد شاعرانه بازسازي مي‌كند.