كهن ‌الگوها و نقش آن در دستيابي به كمال در غزليات مولانا خالد نقشبندي

هدف از پژوهش حاضر بررسي نقش كهن ‌الگوها در دستيابي به فرايند فرديت و رسيدن به كمال در غزليات مولانا خالد نقشبندي است. براي دستيابي به اين هدف، از روش توصيفي – تحليلي داده‌ها استفاده نموده‌است؛ پس از اشاره به مباني نظري فرديت و توصيف آن در غزليات ، به بررسي نمود كهن‌الگوها در دستيابي شاعر به كمال پرداخته‌است. نتيجه حاكي از اين است كه بن‌مايۀ بيشتر غزل‌هاي شاعر موردي، ديدار با آنيما براي رسيدن به فرديت است؛ در اين سير نخستين ديدار با آنيما در مرتبۀ عشق اتفاق مي‌افتد، سپس رويارويي با سايه صورت مي‌گيرد. ديدار با پير خرد نيز در ديدار با جنبه‌هاي مختلف آنيما تجلي مي‌يابد. در تبيين فرايند فرديت مولانا خالد تصوير نگارۀ نمادين ماندالا چشمگير است. همچنين نمود جنبۀ منفي آنيما در قالب معشوق جفاكار و جنبۀ مثبت آن در قالب معشوقي است كه نماد آنيماي آزادشدۀ عاشق است و توسل به او براي فرايند فرديت و بروز شهود ضروري است تا عاشق را به تكامل برساند. فرازوفرود شعر مولانا خالد و تصويرگري‌هاي او با مرتبه‌اي از سلوك كه پيموده است رابطه‌اي سرراست دارد واين يعني مولانا خالد نه‌تنها در زندگي عادي بلكه در عالم شعر نيز سالك است و سيري به ‌سوي كمال دارد.