بازتاب فرّ در عتبه ‌الكتبه و تاريخ جهانگشا

هدف مقاله‌ي حاضر، تحليل و تبيين جلوه‌هاي فرّ در دو كتاب عتبه‌الكتبه و تاريخ جهانگشاي جويني است. اين دو كتاب، از جمله آثار مهم و ارزشمند زبان فارسي مي‌باشند كه علاوه بر فوايد تاريخي، از باب اطلاعات فراوان ادبي و اجتماعي در شمار معتبرترين و سودمندترين كتاب‌هاي فارسي به شمار مي‌روند. اسطوره‌ي فرّ يا فرّه، از مهم‌ترين اركان انديشه‌ي سياسي ايران باستان و يكي از مؤلّفه‌هاي اصلي مفهوم شاه آرماني است. فرّ، نشان تأييد الهي است و فروغي است كه بر دل هركس بتابد از همگنان برتري مي‌يابد. به سبب تابش اين فروغ است كه شخص مي‌تواند به پادشاهي برسد و شايسته‌ي تاج و تخت گردد. اسطوره فرّ از دوران باستان به بعد، دچار تغييرات و دگرگوني‌هايي در كيفيّت و كاركرد خود شده است. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد، فرّه باوري در دو كتاب مورد نظر، در جريان رويدادهاي كلان مربوط به شاهان و بعضي خصوصيّات و رفتارهاي آنان، جلوه مي‌كند. در اين تحقيق، پژوهشگر جلوه‌هاي فرّ را در چهار زمينه‌ي استعمال صريح واژه‌ي فرّ، نمودهاي بصري فرّ، خويشكاري فرّ و نمود فرّ به شكل تأييد الهي به شيوه‌ي تحليل محتوايي و با استفاده از منابع كتابخانه‌اي نشان داده است.