بررسي تطبيقي مفهوم مرگ و نمودهاي آن در عرفان اسلامي و مكتب اصالت وجود ( با تكيه بر مصيبت نامة عطار و رمان تهوّع سارتر)

عرفان اسلامي به عنوان نمودِ دينيِ معرفت باطني، ساحتِ حيات مادّي، پديدة مرگ و در نهايت، حيات آن جهانيِ او را مورد توجّه قرار داده است. مكتب اصالتِ وجود يا اگزيستانسياليسم(Existentialism) نيز با اين دو ويژگي كه وجود را بر ماهيّت مقدّم ميداند و ديگر آنكه موضوعِ انديشه را انسان ميداند و نه موضوعاتِ فلسفيِ صرف، تحقّق امكانهاي موجودِ انساني را در اين جهان مورد توجّه قرار داده و مرگ را نيز همچون يك امكانِ وجودي به تصوير كشيده است. اين پژوهش، مفهومِ مرگ و نمودهاي آن در دو جهانبيني مزبور را بر اساس منظومة «مصيبت نامه» و رمانِ «تهوّع» بررسي كرده و به يافتههايي از اين دست نايل آمده است كه با وجود تفاوتهاي بنيادين؛ هر دو مكتب فكري، جهانِ مادّي را گذرگاهي محدود و فاقد ارزشي وجودي دانستهاند كه مرگ همچون سرآغازِ حياتِ ابدي و يا امكاني وجودي ميتواند انسان را در جهت آفريدن مفهومي متعالي تر براي حيات اين جهانياش ياري نمايد. از منظرِ عطّار، مرگ سرآغازِ اتّصال به ابديّت و پيوستنِ سير الي الله به في الله است و از ديدِ سارتر ، مرگ امكاني وجودي است كه با تشديد حسِ زندگي، ميتواند در جهتِ اعتلاي مفهومِ آن به كار گرفته شود.