كاربرد الگوهاي نشانه شناسي پيرس در اشعار نيما و اليوت

بخش درخور توجّهي از آفرينش شاعرانه در خلق تصويرهاي مبتكرانه و نمادين نهفته است. شاعر با ايجاد پيوند نويني بين دو عنصر، يا با قرار دادن يك شيئ در موقعيّت و فضايي دگرگون، دست به آفرينش هنري مي‌زند و به سيستمي از نشانه‌ها دست مي‌يابد؛ زيرا در اين رابطه‌ي تازه، اين دو عنصر، ديگر معمولي نمي‌نمايند و موجوديّت هر يك در پيوند با ديگري نمود مي‌يابد. پيش از اين آفرينش شاعرانه به دست شاعر، اين دو عنصر، هر كدام جدا و مستقل، هستي و موجوديّت طبيعي و معمولي خود را داشتند؛ ولي با پيدايش اين رابطه‌ي تازه و قرار گرفتن در موقعيّتي ديگرگون، يكي بدون ديگري نمي‌تواند زندگي يابد؛ يعني در پيوند معنوي ـ رواني اين دو شيئ يا وجود در شعر است كه موقعيّت نوينشان حقِّ بودن مي‌يابد و جاودانه مي‌شود. اين وضعيّت در سيستم نشانه‌شناسي پيرس با نشانه‌هاي شمايلي، نمايه‌اي و نمادين مفهوم مي‌يابد. از مطالعه‌ي آثار اليوت و نيما يوشيج بر‌مي‌آيد كه هر‌يك از اين دو، به نحوي از اين عملكرد بهره جسته‌اند؛ لذا اين پژوهش بر آن است تا به بررسي تطبيقي نشانه‌شناسي پيرس در برخي از اشعار اليوت و نيما يوشيج بپردازد.