پيوند فضاي قدسي اساطير ايران با مكان ‌حماسي شاهنامه فردوسي

مكان اساطيري يكي از ويژگي‌هاي تأثيرگذار اسطوره بر حماسه است. براساس متون فارسي‌ميانه، خونيرس به عنوان مركز مقدس اساطير ايران شناخته مي‌شود و به عنوان آفريدة خاص اورمزد كه محمل آغازهاست، از آن ياد مي‌شود. اين مركز مقدس مزديسنا، بر اساس قانون انتقال عناصر اساطيري به حماسه، وارد متن شاهنامه شده است و برخي ويژگي‌هاي خاص خود مانند: تقدس، پايداري، مورد رشك بودن و پاس‌داشته شدن از سوي بهدينان را به گونه‌هاي متفاوتي وارد متن حماسه كرده است. اثبات علمي اين نكته كه خونيرس همان مفهوم ايران در شاهنامه است؛ نيازمند معرفي مجموعة پيونددهنده‌هاي اين دو مكان اساطيري و حماسي بود، بنابراين در اين راستا برخي از پيونددهنده‌ها، مانند: پهلوانان و اخلاق پهلواني، دشمنان ايران، جادو ستيزي، خردگرايي ايرانيان و فره و فرهمندي بررسي و بازشناسي شده‌اند. رويكرد مقالة حاضر در بحث اسطوره-شناسي برپاية مكتب پديدارشناسي و نظريات ميرچا الياده بوده است و براساس اصول نظري اين مكتب ارتباط مكاني اسطوره و حماسه تبيين شده است.