تأثير ارتباط انساني بر كاهش اضطراب از ديد مولانا و يالوم

اين مقاله، سعي بر بررسي تطبيقي ديدگاه مولانا و يالوم، معنادرمان وجودگرا در موضوع تأثير خدمات حمايتي در كاهش اضطراب و دست­يابي به سلامت روان دارد. يالوم معتقد به ابداع معناست و معنا­ي زندگي را در سه چيز مي­داند: 1- خدمت­كردن به ديگران 2- خودشكوفايي 3- آفرينش . آرا مولانا در زمينه­ هاي بسياري، با وجود تفاوت­ هاي بنيادين، شباهت­ هاي صوري با افكار يالوم دارد. اشعار مولانا، در بردارندة بسياري از ديدگاه­ هاي روان­شناختي، جامعه­ شناختي، فلسفي و كلامي است و علي­رغم گذشت قرن­ ها، ظرفيّت راه­گشائي در زمينه­ هاي متعدّدي را دارد. او به عنوان عارف و دانشمندي بزرگ، خدمت­ كردن به­ ديگران را به صور مختلف مالي، جاني، خدماتي و عاطفي مورد تأكيد قرار مي­دهد و نقش مؤثر آن را در پيدايش آرامش روحي و اصلاح شخصيّت انسان، تبيين مي­نمايد و اين تأثير را بر تجربيّات روحاني و آموزه­ هاي ديني و قرآني استوار مي­سازد. او به اين طريق مخاطب خود را به سوي رفتارهاي حمايتي نسبت به ديگران تشويق مي­كند. يالوم نيز از طريق تجربةباليني پيامدهاي مثبت ارتباط انساني را در كاهش اضطراب مورد بررسي و تجربه قرار­داده است و با درمان بيماران مضطرب و سرطاني خود با روش معنا درماني- كه توانستند تا حد زيادي از اضطراب رها­شده و معني­ داري زندگي را تجربه كنند- به اين باور رسيد كه خدمات حمايتي نسبت به ديگران، نقش اساسي در آرامش روح و سلامت روان دارد. يافته­ هاي يالوم كه در آثار مكتوب وي منعكس شده است، شباهت­ هاي فراواني با نگاه مولانا در اين ساحت دارد كه در اين مقاله سعي بر تبيين تطبيقي آن شده است.

this article has no abstract