بررسي تطبيقي سنّت امتحان الهي در قرآن كريم و مثنوي مولانا

بر پايه نصّ صريح قرآني، سنّت «امتحان» يكي از قوانين تشريعي الهي است كه تأثير بسزايي در سعادت و شقاوت انسان‌ دارد. هدف اين پژوهش توصيفي، تحليل محتوايي و بررسي تطبيقي امتحان الهي از منظر قرآن كريم و مثنوي مولوي مي‌باشد. امتحان الهي امري دائمي است، كه بسامد گستردۀ آن در قرآن كريم و مثنوي معنوي رسالتي بزرگ را گوش‌زد مي‌كند. همۀ انسان‌ها در هر مقامي، حتّي پيامبران الهي، براي تكامل و تعالي، از امتحان فردي، خانوادگي، قبيله‌اي، گروهي و قومي مستثني نيستند. نتيجۀ پژوهش حاضر، حكايت از كلمه اي كليدي دارد كه تم اصلي همه امتحان‌هاي الهي درقران كريم و مثنوي معنوي مدّ نظر تحقيق است ،امتحان الهي سبب تامين سعادت انسان است و هدف هر امتحاني شناخت نفس، ظرفيت ،تعالي و تكامل و يكي از امورضروري در تامين سعادت انسان است تا به اصل خويش بپيوندد.