آوانماها در زبان كردي

واژگاني كه بر آواي خاصّي دلالت مي‌كنند، در زبان كردي چنان تنوّعي دارند كه براي تمام انواعِ صداهاي مختلف مي‌توان واژه‌اي معيّن يافت. اين گونه از واژگان از نظر نوعي، بر خلافِ زبان فارسي، صرفاً اسم نيستند، بلكه غالبِ آنها از مقوله‌ي فعل محسوب مي‌شوند كه در دو زمانِ حال و گذشته و براي صيغه-هاي سه‌گانه و در وجه‌هاي مختلف قابلِ صرف هستند؛ بنابراين آوانماها را در زبان كردي مي‌توان به دو دسته تقسيم كرد: 1- آواهاي فعلي؛ 2- آواهاي اسمي. آواهاي فعلي چون ذاتاً وقوع عملي را نشان مي-دهند و مي‌توان ريشه‌ي فعلي را در آنها مشخّص كرد، ساختمانِ صورتِ مصدري و صرفِ فعلِ آنها بسيط (= ساده) است؛ امّا آواهاي اسمي هنگامي كه به حالتِ فعل درآيند، شكلِ فعليِ آنها به صورتِ مركّب خواهد بود. در اين نوشتار نخست توصيفي از ساختمانِ هجايي و الگوي تركيب و ترتيبِ واجي در آوانماهاي زبان كردي بيان مي‌شود، سپس نمايه‌اي از پُركاربردترين آوانماهاي موجود در اين زبان به ترتيبِ حروفِ الفبا ذكر مي‌شود.