مسئلۀ وجود در فلسفۀ كندي

در فلسفۀ كندي، به عنوان اولين فيلسوف مسلمان، مسئلۀ وجود به سبك مخصوص به خود مطرح بوده است. لفظ «وجود» در فلسفۀ كندي كم به كار رفته و به جاي آن بيشتر از كلمۀ «كَون» يا «أيس» در مقابل «ليس» و يا از كلمه «إنّيه» استفاده شده است؛ البته گاهي نيز كلمۀ «وجود» در آثار كندي به معني ادراك و وجدان به كار رفته است. كندي ميان شيء و ذات آن تفكيك مي‌كند و اين بي‌شباهت به تفكيك ميان وجود و ماهيت بين متأخرين نيست. همچنين، از مجموع سخنان او در بابِ حقيقتِ خداوند، مسئلۀ آفرينش و جعل و به خصوص تحليلِ حقيقت وحدت چنين برمي‌آيد كه وي اصالت و واقعيت داشتن را از آنِ وجود مي‌داند و ذات و ماهيت را امري اعتباري مي‌شمارد؛ به همين خاطر مي‌توان او را پيش از فارابي و بوعلي نخستين فيلسوفِ وجوديِ جهان اسلام دانست، اگرچه در آن زمان اصالت وجود يا ماهيت به عنوان يك مسئله مطرح نبوده است.