بررسي و نقد نظر دستور نويسان در رابطه با وجه وصفي و فعل وصفي

فعل در زبان فارسي به دو صورت به كار مي رود فعلي كه به همه زمانها صرف مي شود و داراي شخص ، زمان و افراد است كه به آن فعل صرفي مي گويند و فعل وصفي كه بدون زمان و شخص است؛ يعني براي همه زمانها و همه اشخاص، به يك شكل به كار مي رود. فعل وصفي و وجه وصفي در دستور زبان فارسي مورد بحث زياد قرار گرفته و راجع به آن نظريات زيادي اعمال شده است. طبق يافته ها استنباط مي شود كه وجه وصفي ساختاري است كه هم به صورت صفت فاعلي است و هم صفت مفعولي و در جمله، نقش وصفي يا قيد حالت را ايفا مي كند كه با شرايط خاص مي تواند به جاي فعل به كار رود و با افعال ديگر در جمله همنشين شود ولي معادل و جانشين با همه افعال، قرار نمي گيرد. در اين پژوهش سعي مي شود نظريات تعداد قابل توجهي از دستور نويسان در رابطه با وجه وصفي و فعل وصفي و اشكالي كه در اين دو مورد، مد نظر آنها بوده بررسي گردد و همچنين نشان دهد كه وجه وصفي چگونه تبديل به فعل وصفي مي شود و فعل وصفي چگونه با افعال ديگر همنشين مي شود و آيا همنشين شدن با جانشين شدن به يك معناست.