برآورد سهم و كشش جانشيني مخارج سلامت خصوصي و عمومي در ايران

زمينه و هدف: يكي از عواملي كه مي تواند تأثير متفاوت مخارج سلامت خصوصي و عمومي را بر وضعيت سلامت و اميد به زندگي بيان كند، نرخ جانشيني مخارج خصوصي و عمومي سلامت است؛ لذا هدف اين مطالعه برآورد بازدهي نسبت به مقياس، سهم و كشش جانشيني مخارج سلامت خصوصي و عمومي در ايران است. روش پژوهش: مطالعه حاضر از نوع توصيفيتحليلي و كاربردي است كه با استفاده از روش‌هاي حداقل مربعات خطي و غيرخطي، سهم و كشش جانشيني مخارج سلامت خصوصي و عمومي در سطح ملي را طي سال هاي 172000 بررسي مي‌كند. داده هاي مطالعه از نوع سري زماني سالانه است و از وب سايت بانك جهاني استخراج شدند. جهت تخمين مدل اقتصادي از نرم‌افزار Stata 14 استفاده شده است. يافته ها: نتايج نشان داد كه در مدل‌هاي غيرخطي و خطي تابع سلامت ايران، كشش جانشيني مخارج سلامت عمومي و خصوصي به ترتيب برابر با 0/30 و 0/17 است. بازدهي نسبت به مقياس در مدل‌هاي غيرخطي و خطي به ترتيب برابر با 0/07و 0/15 برآورد شد. سهم مخارج سلامت عمومي بر اميد به زندگي در مدل غير خطي 54 درصد، در مدل خطي برابر با 53 درصد و سهم مخارج سلامت خصوصي در اين مدل ها نيز به ترتيب برابر با 46 و 47 درصد برآورد شدند. نتيجه گيري: مخارج سلامت عمومي و خصوصي در ايران جانشين ضعيف يكديگر هستند و افزايش توأم اين مخارج سلامت منجر به افزايش اميد به زندگي در جامعه مي شود. بازدهي كاهنده نسبت به مقياس در افزايش مخارج سلامت عمومي و خصوصي بر اميد به زندگي در ايران وجود دارد. همچنين سهم مخارج سلامت عمومي در افزايش اميد به زندگي بيشتر از سهم مخارج سلامت خصوصي در ايران است.