رابطه بين فاكتورهاي فردي با دفعات و مدت بي‌خانماني

مقدمه: بي‌خانماني تجربه‌اي ناخوشايند است كه برخي افراد خصوصا در شهرهاي بزرگ به آن دچار مي شوند. عوامل زيادي در پايداري بي‌خانماني و تكرار آن تاثيرگذار است و شامل مجموعه زيادي از فاكتورهاي فردي، خانوادگي، اقتصادي، اجتماعي و محيطي در زندگي فرد بي‌خانمان مي شود. در اين تحقيق رابطه برخي فاكتورهاي فردي با دفعات و مدت بي‌خانماني مورد مطالعه و بررسي قرار گرفته است. روش: پژوهش حاضر يك تحقيق غيرآزمايشي و مقطعي است كه با روش پيمايش و با ابزار پرسشنامه انجام گرديده است، نمونه آماري شامل صد بي‌خانمان (هشتاد مرد و بيست زن) كه به تناسب جمعيت زنان و مردان بي‌خانمان مستقر در دو گرمخانه خاوران و لويزان وابسته به شهرداري تهران انتخاب شده‌اند. از پرسشنامه‌هاي موجود در زمينه بي‌خانماني پرسشنامه محقق ساخته‌اي توليد گرديد، سپس اعتبار صوري و روايي محتوا مورد سنجش قرار گرفت و تاييد شد. همچنين به‌منظور اعتماد بيشتر، اين پرسشنامه به‌ شيوه مصاحبه تكميل گرديد. نتايج: بين ويژگي‌هاي فردي و دفعات بي‌خانمان شدن رابطه معنادار قوي مشاهده نشد كه نشان از تكرار بي‌خانماني صرف‌نظر سن، جنسيت، تاهل، ميزان ارتباط با خانواده، وضعيت اشتغال و ونحوه تامين هزينه زندگي است. برخي شرايط و ويژگي‌هاي اين افراد با مدت بي‌خانماني رابطه معنادار نشان داد، از جمله با افزايش ارتباط و حمايت عاطفي و مالي خانواده مدت بي‌خانماني كم شده است. همچنين اشتغال عامل مهمي در كوتاه شدن دوره بي‌خانماني است. بحث و نتيجه‌گيري: يافته‌هاي اين تحقيق، نتايج مطالعات پيشين را تاييد مي‌كند و مجددا بر نقش مهم ارتباط و حمايت خانواده، ترك اعتياد و اشتغال تاكيد مي‌ورزد. مسلما برنامه‌هاي توانمندسازي و بسترسازي براي رفع بيكاري به همراه ترك اعتياد و ايجاد تعلق عاطفي و خانوادگي براي افراد بي‌خانمان مي‌توانند كمك شاياني براي اين گروه طرد شده از جامعه باشد كه دوباره براي سلامت خود و جامعه تلاش كنند.