تاريك امّا نه سياه: پاسخي به زارعي، قرباني و غريبي

يكي از نظرياتي كه توجه نسبتاً قابل توجهي از پژوهشگران علوم رفتاري را دريافت كرده است نظريه »سه گانه تاريك شخصيت « است. اين نظريه البته به لحاظ روش شناختي شايد تمام ويژگي هاي يك »نظريه « را نداشته باشد و بيشتر به معرفي يك »سازه « شباهت داشته باشد، مبيّن اين است كه سه ويژگي شخصيتي نارسيسيسم، ماكياوليانيسم و پسيكوپاتي به لحاظ اجتماعي داراي ابعاد ناپسند و غيراخلاقي بوده و مي توانند رفتارهاي مخرب اجتماعي را پيش بيني كنند. كنار هم قرار گرفتن هم زمان اين ويژگي ها ديد كامل تري از انگيزه ها و هيجان هاي مرتبط با رفتارهاي مخرب ارائه مي دهد. زارعي، قرباني و غريبي (1395، رويش روانشناسي، شماره14) در مقاله اي با عنوان »سه گانه سياه: سازه هاي شخصيتي سازش نايافته يك قرن روانشناسي علمي « به بررسي اين نظريه پرداخته اند. هدف از نوشتار حاضر ارائه پاسخي انتقادي (و شايد ديالكتيكي!) به اين نگارندگان است.