نقش فرهنگ در آسيب شناسي رواني و روان‌درماني: تلويحاتي براي ارتقاء صلاحيت فرهنگي روان درمانگران

فرهنگ به سيستم هاي دانش، مفاهيم، قواعد و فعاليت هايي اطلاق مي شود كه آموختني بوده و از نسلي به نسل ديگر منتقل مي شوند و بر تظاهرات باليني نشانه ها، سبب شناسي، انتظار از درمان، سازگاري فرد با بيماري و فرآيند روان درماني تأثيرگذار مي باشد. فرهنگ در سطوح مختلف روان درماني از جمله انگيزه براي درمان، نحوه نمود مشكلات، اهداف درماني، رابطه درمانگر مراجع و سبك ارتباط مراجعدرمانگر تاثير مي گذارد. در سال هاي اخير صلاحيت فرهنگي به عنوان راهكاري كه اين امكان را فراهم مي آورد تا همه گروه هاي فرهنگي و قوميتي از درمان اثربخش بهره مند شوند، مورد توجه روان شناسان و متخصصان سلامت روان قرار گرفته است. در اين مقاله سعي شد تأثيرات فرهنگ بر فرآيند روان درماني تصريح شود و خصوصيات روان درمانگري صلاحيت دار بيان شوند و تلويحاتي جهت ارتقاء صلاحيت فرهنگي روان درمانگران ارائه شود.