تبيين تأثيرات اسلام‌ هراسي و ايران ‌هراسي بر مناسبات فرهنگي ج.ا.ايران و غرب در فضاي پساانقلاب اسلامي

Explaining the Effects of Islamophobia and Iranophobia on the Cultural Relations between the IRI and the West during the Post-Islamic Revolution Era

پرسشي كه نگارندگان پژوهش حاضر كوشيده‌اند تا با رويكردي توصيفي ـ تحليلي بدان پاسخ دهند چنين ترتيب‌بندي شده است كه تأثيرات اسلام‌هراسي بر مناسبات فرهنگي جمهوري اسلامي ايران و غرب در فضاي پساانقلاب اسلامي چگونه ارزيابي مي‌گردد؟ فرضيه‌اي كه از مَعبر پرسش فوق مطرح مي‌شود آن است كه پديده اسلام‌هراسي، در بُعد‌فرهنگي طي ساليان و حتي دهه‌هاي اخير در يك پيشروي خزنده و آرام، از شاكله محدود و غيررسمي خود خارج شده و به شكلي هدفمند در چارچوب‌هاي رسمي و قانوني در سه سطحِ كلي تَجَسُم يافته است: 1. در سطح دولت: به شكل تصميم‌گيري در اتاق فكرهاي ايجاد شده؛ 2. سطح فضاي عمومي جامعه: به‌صورت خشونت‌هاي كلامي و فيزيكي و همچنين به شكل تبعيض در حقوق شهروندي؛ و 3. سطح رسانه‌اي: به‌صورت انگاره‌سازي منفي.

he question of the present study intended to answer with a descriptive-analytical approach is: How may the effects of Islamophobia on the cultural relations between the IRI and the West during the post-Islamic Revolution era be assessed? The hypothesis of the study is that the phenomenon of Islamophobia in the cultural dimension during the recent years and even decades in a creeping and slow progress has left its limited and informal form and embodied purposefully within a formal and legal frameworks at three levels: 1) at the government level in the form of decisions made in the think tank; 2) The level of public space of society in the form of verbal and physical violence as well as in the form of discrimination in civil rights; and 3) Media level in the form of negative image-making.