سياست خارجي دست نشانده و فروپاشي رژيم پهلوي واكاوي برداشت شاه از نقش ملي

سياست خارجي به فعاليت­هاي برون‌مرزي يك دولت در ارتباط با ساير واحدهاي سياسي در نظام بين‌الملل اطلاق مي­شود­. سياست خارجي ايران با پايان جنگ جهاني دوم بر مبناي سياست‌هاي متفقين تعيين و اجراء مي‌شد. پس از كودتاي 28 مرداد، سياست ناسيوناليسم مثبت در پرتو اتحاد و ائتلاف با آمريكا، مبناي سياست خارجي حكومت پهلوي قرار گرفت. پس از كودتا، نقش شاه در عرصه سياست ايران پررنگ­تر شد؛ به­گونه­اي كه او خود سكان سياست خارجي را به دست گرفت. نوشتار حاضر مي­كوشد تا با اتكاء به نظريه هالستي و تحليل سخنان و مكتوبات پهلوي دوم، برداشت او از نقش ملي و جايگاهش در جهت­دهي سياست خارجي ايران را نشان دهد. وي با برگزيدن استراتژي اتحاد و ائتلاف با آمريكا و در پيش گرفتن نقش ژاندارمي منطقه، سياست خارجي وابسته و دست­نشانده­اي در جهت منافع اين كشور اتخاذ نمود.