اثربخشي زوج درماني سيستمي سازهگرا بر افزايش رضايتمندي زناشويي - زنان مبتلا به سرطان سينه

هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي زوج­درماني سيستمي- سازه­گرا بر رضايت­مندي زناشويي زنان مبتلا به سرطان سينه بود. نمونه پژوهش شامل 30 نفر از زنان مبتلا به سرطان سينه مراجعه­كننده به بيمارستان امام حسين (ع) تهران در سال 1395 بود كه به روش نمونه­گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند، گروه كنترل هيچ نوع مداخله­ي درماني را دريافت نكردند. طرح پژوهش از نوع نيمه­آزمايشي با طرح پيش­آزمون – پس­آزمون همراه با گروه كنترل بود. ابزار پژوهش شامل "مقياس رضايت زناشويي انريچ" بود. داده­هاي جمع­آوري شده در نرم­افزار اس پي اس اس ورژن 22 وارد گرديد و با روش آماري تحليل واريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته­هاي حاصل نشان داد كه آموزش زوج­درماني سيستمي- سازه­گرا به طور معناداري بر افزايش رضايت زناشويي اثربخش بوده­ است (01/0p<). با توجه به يافته­هاي بدست آمده از پژوهش حاضر مي­توان نتيجه گرفت: زوج­درماني سيستمي – سازه­گرا بر افزايش رضايت زناشويي زنان مبتلا به سرطان سينه مؤثر مي­باشد.