واكاوي چالش هاي فقهي، اخلاقي استفاده از رحم جايگزين

فاقد عنوان لاتين

يكي از موضوعات مهمي كه در دهه‌ هاي اخير در ژنتيك پزشكي ظهور يافته و علاوه بر پيشرفت‌هاي چشمگير و ايجاد فرصت‌هاي تازه مباحثات متعدد حقوقي و چالش‌هاي اخلاقي زيادي را بدنبال داشته، تولد نوزاداني است كه در رحم زني ديگر كه اصطلاحاً مادر جانشين نام دارند شكل مي‌گيرند و پا به عرصة هستي مي‌گذارند. نطفة اين نوزادان به شيوه تلقيح مصنوعي در خارج از رحم بارور مي‌شود و مراحل اولية رشد و تكامل خود را در محيط آزمايشگاهي طي مي‌كنند و سپس به رحم بانوي صاحب رحمي كه آمادگي خود را براي حاملگي، نسبت به زوج نابارور اعلام مي­نمايد منتقل مي­گردند. اما در خصوص اينكه آيا اگر شخص سومي با اين شيوه يعني حمل جنينِ دو انسان ديگر در فرايند تولد نوزادي همكاري كند اخلاقاً قابل پذيرش مي­باشد يا خير از يك طرف، و از آنجايي كه مشروعيت استفاده از رحم جايگزين در حقوق كنوني ما براساس انطباق آن با مقررات و الزامات فقهي و مذهبي است، بر آن شديم كه در خصوص روايي يا ناروايي مسئله استفاده از رحم جايگزين به بررسي ديدگاه‌هاي مختلف اخلاقي و فقهي، كه از اهميت بسزايي برخوردار است بپردازيم.