بررسي عوامل تكرار جرم نوجوانان بزهكار استان تهران در پرتو جرم شناسي تعامل گرا

فاقد عنوان لاتين

فرآيند برچسب زني كه از مهمترين شاخه‌هاي جرم شناسي تعامل گرا است، احتمال توسعه يك خودانگاره مجرمانه از سوي شخص را افزايش مي‌دهد. اطفال و نوجوانان بصورتي ويژه در برابر فرآيند مزبور، به دليل عدم پرورش كامل هويت و شخصيت اين گروه سني و همچنين احتمال بالاي عكس العمل و نحوه برخورد اين گروه به واكنش‌هاي اجتماعي رسمي، نسبت به ديگر اقشار جامعه آسيب پذيرترند. از اينروي مقاله حاضر به بررسي عوامل تكرار جرم نوجوانان بزهكار استان تهران در پرتوي جرم‌شناسي تعامل گرا تمركز دارد. جامعه آماري مورد مطالعه در تحقيق حاضر، تعداد 60 نفر از مددجويان كانون اصلاح و تربيت استان تهران در سال 1394مي‌باشد كه سابقه تكرار جرم داشته‌اند و هدف اصلي اين پژوهش بررسي تأثيرات برچسب زني اعم از رسمي و غير رسمي بر تكرار جرم جامعه آماري مذكور است. اطلاعات جمع آوري شده، با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي و به وسيله نرم افزار آماري SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته و با استفاده از آزمون رگرسيون و ضريب همبستگي پيرسون، رابطه ميان متغيرهاي مستقل مورد مطالعه در مقاله پيشرو با متغير وابسته تكرار جرم، مورد بررسي قرار گرفته است. از مهمترين نتايج بدست آمده در تحقيق حاضر مي‌توان به اين مسئله اشاره نمود كه بطور كلي ميان برخوردهاي خانواده و اجتماع و همچنين مراجع قضايي با نوجوان، پس از محكوميت نخست و ارتكاب مجدد بزهكاري، رابطه مستقيم و معنادار در سطوحي متفاوت وجود دارد.