تحليل اثرگذاري فلسفه برنامه درسي چند فرهنگي بر خط مشي هاي نظام آموزش پرورش ايران و نحوه روياروي با مسايل و رويدادهاي آن

موضوع چند فرهنگي در جهان قدمتي ديرينه داشته است هر چند كه روح و قالب چند فرهنگي در دنياي معاصر همان روح و قالبي است كه در دوره هاي باستان مورد توجه بوده است، اما چون ارتباطات، الزامات و مواجهات فرهنگي جوامع امروز بسيار گسترده تر از دوره هاي باستان شده است، طبعاً اين مفهوم، گستره معنايي وسيعتري پيدا كرده و چه به لحاظ نظر و چه در مقام عمل، عمق و وسعت بيشتري پيدا نموده است. به طوري كه توسعه معنايي اين مفهوم متناسب با نيازهاي افراد و مقتضيات جامعه كنوني گشته است. اما آموزش چند فرهنگي به معناي اخير آن در جهان غرب، بحث نو ظهوري است و قدمت آن به كمتر از نيم قرن گذشته باز مي گرد. آموزش و پرورش چند فرهنگي در كشورهايي كه داراي تنوع قوميتي و مليتي هستند جزو ضروريات و الزامات نظام هاي آموزشي است كه بايد به آنها پرداخته شود. در اين راستا كشورهايي نظير آلمان، انگلستان، كانادا، استراليا و... سال هاست كه فعاليت دارند و زمينه هاي علمي و آموزشي مناسبي را فراهم ساخته اند. در كشور ما با وجود تنوع قوميتي و خرده فرهنگ هاي درون نظام فرهنگي چندان توجهي به مقوله آموزش و پرورش چند فرهنگي نشده است لذا دراين تحقيقيبا روش توصيفي – تحليلي به بررسي فلسفه برنامه درسي چند فرهنگي بر خط مشي هاي نطام اموزش پرورش ايران ونحوه روياروي با مسايل ورويدادهاي آن پرداخته مي شود وسعي به كنكاش و تحليل اين پديه را برروي نظام آموزش و پرورش ايران داريم. به طور كلي بدين نتيجه مي رسيم كه در آموزش چند فرهنگي با تاكيد بر فرهنگ بومي هر منطقه و احترام به آن و بكار گيري آن در امر آموزش و در عين حال آشنا كردن دانش آموز با فرهنگها و قوميت هاي ديگر جامعه و ايجاد شرايط شناخت و تعامل با آنها ،احساسي ملي گرايانه همراه با شناخت در دانش آموز ايجاد مي شود كه داراي پايه هاي محكمي است.

this article has no abstract