رابطه هوش اخلاقي با بالندگي سازماني؛ نقش ميانجي‌گري هوش سازماني

زمينه: يكي از الزاماتي كه براي سازمان‌ها حياتي به نظر مي‌رسد بالندگي سازماني است كه اين مهم مي‌تواند در پرتو هوش اخلاقي و هوش سازماني توسعه يابد. با درك اين مسأله پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه هوش اخلاقي با بالندگي سازماني نقش ميانجي‌گري هوش سازماني انجام شده است. روش: روش پژوهش توصيفي همبستگي است. جامعه آماري شامل كليه كاركنان اداره كل آموزش و پرورش استان كردستان مي‌باشد كه از ميان آنان190 نفر متناسب با حجم نمونه و به‌شيوه نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌هاي پژوهش از سه پرسشنامه هوش سازماني، هوش اخلاقي و بالندگي سازماني استفاده شد. براي تجزيه و تحليل يافته‌ها در سطح استنباطي از ضريب همبستگي پيرسون و براي تعيين نقش ميانجي هوش سازماني در ارتباط هوش اخلاقي و بالندگي سازماني از مدل‌يابي معادلات ساختاري براساس نرم‌افزار آماري Amos استفاده شد. يافته‌ها: نتايج معادلات ساختاري نشان داد كه: بين هوش اخلاقي با هوش سازماني (0.27) رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. رابطه اين متغير با بالندگي سازماني نيز (0.25) مثبت و معني‌دار است. رابطه بين هوش سازماني با بالندگي سازماني (0.21) مثبت و معني‌دار مي‌باشد. همچنين رابطه بين هوش اخلاقي با بالندگي سازماني با نقش ميانجي هوش سازماني(0.53) معني‌دار مي‌باشد. نتيجه‌گيري: سازمان‌ها براي افزايش بالندگي سازماني بايد به هوش اخلاقي و هوش سازماني كاركنان توجه نمايند.