تأثير شاخص هاي طراحي محيطي بر ميزان وقوع جرايم شاخص در مناطق حاشيه نشين شهر اروميه

رويكرد امنيت از طريق طراحي يكي از مؤثرترين و كارآترين رويكردها در زمينه ارتقاء امنيت شهري است كه مي‌تواند نقش بسزايي در ايمن‌سازي فضاهاي شهري ايفا كند. پژوهش حاضر به بررسي مناطق حاشيه‌نشين شهر اروميه مي‌پردازد و در پي يافتن شيوه‌هاي اثربخش پيشگيري از جرائم و ارائه راهكارهاي مناسب براي ارتقاء امنيت و پيشگيري از جرم است. نوع پژوهش كاربردي و روش آن توصيفي تحليلي است، براي جمع‌آوري اطلاعات از روش‌هاي اسنادي و پيمايشي استفاده شده است. جامعه آماري پژوهش، شهروندان مناطق شش‌گانه حاشيه‌نشين شهر اروميه (ديگاله، كشتارگاه، اسلام‌آباد، حاجي پيرلو، وكيل‌آباد و چلوچاپان) بوده و حجم نمونه آماري طبق فرمول كوكران (۳۷۹) نفر مي‌باشد. اطلاعات به‌دست‌آمده از پرسشنامه‌ها در نرم‌افزار و با استفاده از آزمون‌هاي رگرسيون چندمتغيره براي تشخيص وجود رابطه بين متغيرهاي وابسته و مستقل و از آزمون ضريب همبستگي پيرسون نيز براي تبيين شدت رابطه بين متغيرهاي پژوهش استفاده شد و نهايتاً فرضيات مورد آزمون تحليل و بررسي شدند. نتايج پژوهش حاكي از وجود رابطه مستقيم و معنادار بين متغيرهاي مستقل و وابسته آن مي‌باشد. هرچقدر مؤلفه‌هاي طراحي محيطي (نظارت، قلمروگرايي، تصوير و نگهداري از فضا، فعاليت پشتيباني و سخت كردن هدف جرم) در بين ساكنين فضاهاي شهري تقويت يابد، به همان اندازه، ميزان جرائم شاخص نيز در مناطق حاشيه‌نشين كاهش خواهد يافت. همچنين بر اساس نتايج به‌دست‌آمده تصوير و نگهداري از فضا بيشترين سهم و متغير فعاليت پشتيباني كمترين سهم را در پيش‌بيني ميزان جرائم شاخص در مناطق حاشيه‌نشين شهر اروميه دارد.