مقايسه مسؤوليت پذيري و انگيزه پيشرفت تحصيلي در نوجوانان با مادران شاغل و خانه دار (پسر و دختر)

خانواده به عنوان اساسيترين نهاد اجتماعي، در طول تاريخ بشري بر اثر عوامل گوناگون دستخوش تغيير شده است كه يكي از اين عوامل اشتغال زنان و تاثير آن در تربيت فرزندان است . هدف پژوهش حاضر بررسي مقايسهاي مسؤوليتپذيري و انگيزه پيشرفت در نوجوانان پسر و دختر( با مادران شاغل و خانهدار بود. روش تحقيق علي مقايسهاي و جامعه آماري شامل كليه دانشآموزان پايه نهم شهرستان قم، در سال تحصيلي 95 94 بود كه تعداد 372 نفر از آنها 186 دانشآموز با مادر شاغل و 186 دانش آموز با مادر خانهدار، 186 دختر و 186 پسر با روش نمونهگيري تصادفي طبقهاي به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گرداوري اطلاعات در اين پژوهش پرسشنامه مسؤوليتپذيري نوجوانان كرمي و نعمتي و انگيزه پيشرفت هرمنس بود. براي تحليل دادهها از روش توصيفي ميانگين و انحراف معيار(وآزمون مانوا و آزمون تي مستقل استفاده شد. يافتهها نشان دادند كه ميانگين نمره كلي مسؤوليت پذيري در نوجوانان با مادران خانه دار بيشتر از شاغل است و اين تفاوت معنادار است P<0.05 . اما در مقايسه انگيزش پيشرفت، اين تفاوت معني دار نيست. ضمنا در مقايسه مسؤوليت پذيري دختران و پسران، تفاوت در خرده مقياس امانتداري معنادار بود P<0.001 كه حاكي از بالاتر بودن ميانگين امانتداري در پسران نسبت به دختران است. از لحاظ انگيزش پيشرفت تحصيلي نيز، اين تفاوت معنادار بود P<0.01 و ميانگين نمره انگيزش پيشرفت تحصيلي در دختران بيشتر از پسران بود. بنابراين اشتغال مادران بر محيط خانواده خصوصا بر مسؤوليتپذيري و انگيزه پيشرفت فرزندانشان تاثيرگذار است و با توجه به جنسيت نيز در مورد اين متغيرها تفاوت وجود دارد.