مقايسه تاب آوري و خودتنظيمي هيجان وراهبردهاي مقابله با استرس دردانش آموزان دختروپسر

هدف از مطالعه حاضر، مقايسه تاب‌آوري، خودتنظيمي هيجان و راهبردهاي مقابله با استرس در دختران و پسران دانش‌آموز مقطع متوسطه دوم بود. روش پژوهش، علي مقايسه‌اي بود. جامعه آماري تحقيق، شامل كليه دختران و پسران مقطع متوسطه دوم منطقه 11 شهر تهران در سال تحصيلي 96 97 بودند. حجم نمونه، 210 نفر (105 دختر و 105 پسر) بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب شدند. به‌اين‌ترتيب از بين مدارس متوسطه دوم دو مدرسه دخترانه و دو مدرسه پسرانه به‌صورت تصادفي انتخاب گرديد و پرسشنامه‌ها بين دانش‌آموزان توزيع شد. در اين مطالعه از سه پرسشنامه تاب‌آوري كونور وديويدسون (CDRSC)، پرسشنامه خودتنظيمي هيجان (CERQ) و پرسشنامه سبك‌هاي مقابله با استرس (CISS) استفاده شد. جهت تحليل داده‌ها از آزمون t دو گروه مستقل استفاده شد. نتايج تحليل داده‌ها نشان داد كه بين نمرات خودتنظيمي در دختران و پسران دانش‌آموز تفاوت معنادار وجود دارد و در دختران بيشتر از پسران است(P 0.005). همچنين، در ميانگين نمرات سه سبك مقابله‌اي (مساله مدار، اجتنابي، هيجان مدار) دختران و پسران دانش‌آموز تفاوت معناداري وجود دارد و در دختران بيشتر از پسران است (P 0.005).. اما در ميانگين نمرات تاب‌آوري دختران و پسران دانش‌آموز، تفاوت معناداري مشاهده نشد (P 0.005).. بنابراين، نتيجه گرفته مي‌شود كه هرچند افزايش اين سه متغير در دانش‌آموزان دختر و پسر ضروري است اما آموزش خودتنظيمي و راهبردهاي مقابله با استرس، در دانش‌آموزان پسر، بيش‌ازپيش بايد موردتوجه قرار بگيرد.