سياست هاي شهري و زيست غيررسمي زباله گردي در تهران

بدون عنوان

پژوهش حاضر با هدف واكاوي مناسبات ميان سياست­هاي شهري و زيست غيررسمي زباله‌گردي در شهر تهران انجام شده است. روش اين پژوهش مطالعه موردي است و از مشاهده و مصاحبه نيمه­ ساختاريافته در كنار تحليل اسناد استفاده شده است. نتايج نشان مي­دهد سياست‌هاي شهري در بخش بازنمايي فضاي شهري بر محوريت گفتمان­هاي توسعه، مدرنيستي، زيباسازي و بهبود انتظام بصري قرار دارد. همچنين بازنمايي زيست زباله­ گردي براساس دو الگوي جرم­انگارانه و آسيب­شناختي صورت مي­گيرد. در زمينه كردارهاي فضايي، سياست­هاي سازماندهي در قالب سياست­هاي انضباط­بخشي و حذفي عمل مي­كند. سياست­هاي انضباط‌بخشي شامل سياست زمان­مندي، مكان­مندي، گزينش- نظارت و بهنجارسازي است. اين سياست­ها از خلال حاكميت مرزي و حركت مداوم حكمروايي شهري ميان عرصه رسمي و غيررسمي عمل مي­كند و در صورت تخطي زباله­گردها به سياست­هاي تنبيهي تغيير جهت مي‌دهد. سياست­هاي حذفي نيز در هنگام ائتلاف ميان سازمان­هاي درگير در حكمروايي شهري و نيز در مواقع شكست ائتلاف ميان بخش عمومي و خصوصي رخ مي­دهد. كردارهاي فضايي با هدف كسب سود، تامين اقتدار و بازسازي مشروعيت سازمانيِ از دست­رفته براي حكمروايي شهري عمل مي­كند. در مقابل اين سياست­ها، كارگران زباله­ گرد الگوهايي از مقاومت­هاي نهان و آشكار را در فضاهاي زيست خود با هدف مشروعيت­زدايي از منابع اعمال قدرت و به رسميت‌شناسي خود به كار مي­گيرند.

فاقد چكيده