مطالعه جامعه شناختي مشاركت پايدار مردمي در نوسازي و بازسازي بافت هاي فرسوده شهري (مورد مطالعه بافت فرسوده شهر تهران)

بدون عنوان

بافت فرسوده يك ابرچالش براي شهر تهران است. در برنامه پنجم توسعه احياي ده­درصدي تكليف شد كه با ورود يكجانبه وزارت راه و شهرسازي عملياتي نشد، در برنامه ششم موضوع متقن­تر شد و 21 دستگاه مكلف شدند، اما ارزيابي برنامه ­ها گوياي عدم تحقق، به دلايل مختلف از جمله برنامه­ ريزي از بالا به پايين و مشاركت شعاري مردم بود. مساله اصلي اين مقاله بررسي جايگاه مشاركتي مردم بعنوان ذينفعان حقيقي اين برنامه­هاست. با استفاده از روش كيفي، كمي (پرسشنامه و مصاحبه­) و بهره­ گيري از رهيافت توصيفي-تحليلي و گراندد تئوري تجزيه و تحليل اطلاعات مشتمل بر بررسي دلايل، انگيزه ­ها، ارزش­ها، باورها وتجربه ­زيسته ساكنين بافت فرسوده انجام شد. بر اساس چارچوب نظري تحقيق مشاركت برخواسته از اعتمادسازي، آگاهي­ بخشي و توانمندسازي ساكنين است. يافتههاي پژوهش گوياي آن است كه ميزان مشاركت مردم به دليل عدم آگاهي و يا اطلاعات محدود است كه ماحصل آن سست­شدن اعتماد اجتماعي و عميق­تر شدن فقر فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي است. چندبعدي بودن اين چالش­ها، ضرورت بهره ­گيري از ابزارهاي چندگانه و هم راستا مشتمل بر اطلاع­رساني، بهبود تجربه ­زيسته از طريق خدمات اجتماعي، تقويت احساس مسئوليت اجتماعي و توانمندسازي راه گشاست كه مدل زنجيره بلوكي (Block Chain) به عنوان يك بستر اطلاعاتي مبني بر امنيت، شفافيت و اعتماد ارائه شد.

فاقد چكيده