رابطۀ امر به معروف با مصلحت‌هاي سياسي نظام اسلامي

در آثار فقهي و مذهبي اسلام و حتي در تمامي اديان از ضرورت و اهميت دو فريضۀ امر به معروف و نهي از منكر به‌عنوان يك وظيفۀ همگاني و واجب كفايي سخن بسيار رفته است و همين ضرورت با عناوين ديگري چون «كنترل اجتماعي»، «نظارت اجتماعي»، «نظم اجتماعي»، «وجدان اجتماعي»، «انسجام اجتماعي» و «حفظ ارزش‌ها» و «هنجارهاي اجتماعي» و به‌عنوان نوعي از «ضمانت اجراي قانون» ومانند آن‌ها در علوم اجتماعي نيز مورد بحث و تأكيد قرار گرفته است. اما ضمانت اجراي خود اين اصل و چالش‌هاي موجود در مرحلۀ اجراي آن كمتر مورد عنايت قرار گرفته است. با توجه به آنكه اكثريت قريب به اتفاق منكرها در حيطۀ اختيارات حكومت به‌وقوع مي‌پيوندد و كار آمران به معروف با وظايف دولت تعارض و تداخل مي‌يابد، اين تحقيق مي‌كوشد چالش‌هايي را كه اجراي همگاني امر به معروف در زمينۀ سياسي و در خصوص وظايف نظام و مصلحت‌هاي انقلاب اسلامي پيش رو خواهد داشت با استفاده از تجربيات تاريخي و سياسي و اجتماعي شناسايي كرده، براي پيشگيري از آن‌ها چاره‌جويي كند و در اين مسير پنج چالش از چالش‌هاي پيش رو در حيطۀ رابطه آمران به معروف و نظام اسلامي را به شرح زير به بحث مي‌گذارد: عدم پاسخگويي؛ بي‌نظمي و اختلال نظام؛ تداخل با كار دولت؛ تعارض حقيقت و مصلحت؛ خطر اختلافات مذهبي

this article has no abstract