اثربخشي آموزش خانواده به شيوه شناختي- رفتاري (CBT) بر سازگاري زناشويي، تاب آوري و كيفيت زندگي زوجين

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير آموزش خانواده به شيوه شناختي- رفتاري (CBT) بر سازگاري زناشويي، تاب آوري و كيفيت زندگي زوجين بود. روش پژوهش تجربي از نوع پيش آزمون – پس‌آزمون با گروه گواه و انجام پيگيري بود. تعداد40 نفر در اين پژوهش شركت كردند و در دو گروه آزمايش (20 نفر) و گواه (20 نفر) گمارده شدند. ابزارهاي مورد استفاده در اين پژوهش پرسشنامه‌هاي سازگاري زناشويي(MAQ)، تاب آوري(CD-RAS) و كيفيت‌زندگي(WHOQOL) بود مداخله آموزشي براي براي گروه آزمايش در طي 10 جلسه يك و نيم ساعته و هفته اي يك بار اجرا شد. تحليل داده ها نشان داد كه تفاوت معناداري بين دو گروه آزمايش و گواه در افزايش سازگاري زناشويي، تاب آوري و كيفيت زندگي در مراحل پيش آزمون، پس آزمون و نيز پيگيري وجود دارد. بر اين اساس برنامه آموزش خانواده به شيوه شناختي – رفتاري در هر سه متغيير مؤثر است. نتايج اين پژوهش مي تواند به درك نقش مهمي كه آموزش خانواده در بهبود سازگاري، تاب آوري و كيفيت زندگي ايفا نمايند، كمك كند، لذا آموزش اين برنامه آموزشي در مراكز مشاوره براي زوجين پيشنهاد مي شود.