بررسي فراواني نسبي ديابت و پره‌ديابت در بيماران مبتلا به كبد چرب غير الكلي و مقايسه با گروه شاهد

مقدمه: كبد چرب غير الكلي، شايع‌ترين بيماري مزمن كبدي در كشورهاي صنعتي غربي است. پاتوﮊنز كبد چرب غير الكلي به طور قطعي مشخص نشده است، اما بيشترين و گسترده‌ترين تئوري كه حمايت مي‌شود، مكانيسم مقاومت به انسولين است. از اين رو، هدف از انجام مطالعه‌ي حاضر، بررسي فراواني نسبي ديابت و پره‌ديابت در بيماران مبتلا به كبد چرب غير الكلي بود. روش‌ها: مطالعه‌ي حاضر بر روي 80 فرد بيمار و 26 فرد سالم كه از لحاظ سن و جنس با بيماران همسان‌سازي شده بودند، انجام گرفت. كبد چرب غير الكلي در بيماران با استفاده از سونوگرافي به اثبات رسيد و بيماران انتخاب شدند. از هر فرد، 5 سي‌سي خون دريافت و به آزمايشگاه پاتولوژي ارسال شد و مورد آناليز قرار گرفت. داده‌هاي كمي با استفاده از آزمون t و داده‌هاي كيفي با استفاده از آزمون χ2 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. در صورت نياز، از آزمون‌هاي Multivariate نظير انواع رگرسيون استفاده شد. يافته‌ها: از كل شركت كنندگان، 64 نفر (60/3 درصد) زن و 42 نفر (39/7 درصد) مرد بودند. ميانگين سني افراد در گروه مورد، برابر با 10/8 ± 48/8 سال و در گروه شاهد، برابر با 13/4 ± 42/3 سال بود. از كل افراد مورد مطالعه، 44 نفر (41/5 درصد) مبتلا به پره‌ديابت و 11 نفر (10/4 درصد) مبتلا به ديابت بودند كه همگي در گروه مورد بودند و در گروه شاهد، هيچ فردي مبتلا به پره‌ديابت (0/001 P) يا ديابت (0/046 = P)نبود. پس از حذف سن به عنوان يك عامل مخدوش‌گر، هموگلوبين A1c (Glycated hemoglobin)، قند خون ناشتا، انسولين، كلسترول، Aspartate transaminase (AST)، Alanine transaminase (ALT) و قند خون دو ساعته، تنها متغيرهايي بودند هنوز تفاوت معني‌داري ميان دو گروه داشتند و در گروه مورد بيشتر بودند. همچنين، با حذف Body mass index (BMI) به عنوان يك عامل مخدوش‌گر، تنها هموگلوبين A1c، قند خون ناشتا، انسولين و ALT تفاوت معني‌داري ميان دو گروه نشان دادند. نتيجه‌گيري: شيوع ديابت در بيماران مبتلا به كبد چرب غير الكي بالا مي‌باشد كه حتي با حذف عوامل مخدوش‌گر، عوامل مرتبط با ديابت مانند هموگلوبين A1c، قند خون ناشتا و انسولين، با اين بيماري ارتباط معني‌داري دارد. اين امر، نشان دهنده‌ي ارتباط محكم ميان اين دو بيماري مي‌باشد.