اپيدميولوژي وتابلوي باليني ليشمانيوز جلدي در شهر بادرود سال 1392

مقدمه: ليشمانيوز جلدي، جزء بيماري‌هاي انگلي اندميك شايع در ايران به شمار مي‌رود و يكي از معضلات مهم بهداشتي در استان اصفهان و به ويژه شهر بادرود مي‌باشد كه شيوع آن در دهه‌ي گذشته دو برابر شده است. اين مطالعه، به منظور تعيين اپيدميولوژي و تابلوي باليني ليشمانيوز جلدي در شهرستان بادرود در سال 1392 انجام شد. روش‌ها: اين مطالعه‌ي توصيفي- مقطعي بر روي كليه‌ي بيماران مبتلا به سالك شناسايي شده از طريق بيماريابي فعال در شهر بادرود در طي يك سال انجام شد. بيماران توسط پزشك ويزيت شدند و پرسش‌نامه‌ي حاوي اطلاعات دموگرافيك و تابلوي زخم، از طريق مصاحبه و معاينه‌ي بيماران تكميل گرديد. تشخيص، با آزمايش زخم از نظر جسم ليشمن انجام گرفت. اطلاعات با نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: 63 بيمار مبتلا به ليشمانيوز جلدي، طي يك سال در شهر بادرود شناسايي شدند.55/6 درصد بيماران مرد بودند. گروه سني 30-15 سال بيشترين فراواني (23/8 درصد) را در بين مبتلايان داشت. 66/7 درصد بيماران سابقه‌ي اقامت در منطقه‌ي آقاعلي‌عباس را داشتند. تمامي زخم‌ها از نوع روستايي بود. بيشتر ضايعات ليشمانيوز جلدي، زخمي با ابعاد كمتر از 3 سانتي‌متر، بدون درد و همراه با خارش‌ و ترشح بودند. اندام‌ها شايع‌ترين محل ابتلا بود. اغلب موارد مبتلا، پس از درمان بهبودي كامل يا نسبي داشتند. نتيجه‌گيري: در اين مطالعه، مشخص شد كه در شهر بادرود، ليشمانيوز جلدي از نوع روستايي بود و در مردان و سنين بالاي 15 سال شيوع بيشتري داشت. غالب موارد ابتلا پس از درمان بهبودي كامل يا نسبي داشتند.