اثر تمرين مقاومتي بر سطوح سرمي دي هيدرو اپي آندروسترون، استراديول و اختلالات نعوظي در مردان ديابتي نوع 2

مقدمه: ديابت از طريق اختلال در هورمونهاي جنسي ميتواند موجب اختلالات نعوظ در مردان ديابتي نوع 2 شود، از طرفي تمرين مقاومتي بوسيله كاهش عوارض ديابت موجب بهبود اين اختلال ميشود. هدف اين مطالعه، بررسي اثر تمرين مقاومتي بر سطوح سرمي دي هيدرواپي آندروسترون، استراديول و اختلالات نعوظي در مردان ديابتي نوع 2 بود. روش كار: در اين مطالعه نيمه تجربي، نمونه آماري اين پژوهش را 24 مرد مبتلا به ديابت نوع 2 با ميانگين وزن 3 / 5 ± 1 / 77 كيلوگرم و شاخص توده بدن 3 / 3 ± 13 / 26 كيلوگرم بر مترمربع تشكيل دادند كه بطورتصادفي به دو گروه ديابتي همراه با تمرين مقاومتي و ديابتي كنترل تقسيم شدند. گروه ديابتي همراه با تمرين مقاومتي 8 هفته تمرين مقاومتي اجرا نمودند. سطوح سرمي دي هيدرواپي آندروسترون، استراديول، اختلالات نعوظي و ديگر متغيرهاي وابسته 48 ساعت قبل و بعد از دوره تمريني اندازه گيري شد. داده ها با استفاده از آناليز كواريانس (ANCOVA) تحليل شد (05 / 0 = P). يافتهها: تمرين مقاومتي در گروه ديابتي تمرين مقاومتي موجب كاهش معنادار شاخص مقاومت به انسولين (HOMAIR) نسبت به گروه كنترل ديابتي شد (010 / 0 = P). همچنين تمرين مقاومتي موجب كاهش معنادار سطوح سرمي استراديول (040 / 0 = P) و افزايش معنادار سطوح سرمي ديهيدرواپيآندروسترون (030 / 0 = P) در گروه ديابتي تمرين مقاومتي نسبت به گروه كنترل ديابتي شد. تمرين مقاومتي همچنين موجب افزايش عملكرد نعوضي در حيطههاي عملكرد نعوظي (19 / 0 = P)، رضايت زناشويي (12 / 0 = P) و مجموع امتيازات (002 / 0 = P) در گروه ديابتي تمرين مقاومتي نسبت به گروه كنترل ديابتي شد. نتيجه گيري: به طوركلي، بر اساس يافتههاي ما به نظر ميرسد كه تمرين مقاومتي با كاهش سطح سرمي استراديول و افزايش سطح سرمي ديهيدرواپيآندروسترون موجب بهبود عملكرد نعوظي در بيماران ديابتي نوع 2 دارد.