بررسي ميزان آلودگي ميكروبي آبهاي سطحي رودخانه گرگر بر اساس استانداردهاي جهاني

رودخانه گرگر شاخه شرقي رودخانه كارون است كه در شمال شهر شوشتر توسط بند ميزان از شاخه غربي آن يعني شطيط جدا مي‌شود و با طي مسافتي حدود 78 كيلومتر مجدداً به شاخه شطيط و دز پيوسته و كارون بزرگ را تشكيل مي‌‌دهد. اين رودخانه ضمن تأمين آب شرب شهرستان شوشتر، هفتگل و بخشي از رامهرمز و روستاهاي آن در زمره يكي از قطب‌‌هاي بزرگ پرورش ماهي استان بشمار مي‌‌آيد. اين مطالعه با هدف تعيين وضعيت آلودگي ميكروبي آب رودخانه گرگر، مقايسه آلودگي ميكروبي در ايستگاه‌‌هاي بالادست و پايين دست رودخانه و همچنين مقايسه با استانداردهاي EPA جهت تعيين كاربري‌‌هاي مختلف، مورد بررسي قرار گرفت. بدين منظور از 6 ايستگاه در طول رودخانه نمونه‌‌برداري به صورت ماهانه به‌‌ مدت يكسال صورت گرفت و شاخص‌‌هاي ميكروبي شامل تعداد كل باكتري، تعداد كل كلي‌‌فرم و تعداد كلي‌‌فرم مدفوعي مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه بيشترين ميزان در هر 3 شاخص ميكروبي را ايستگاه 2 بعد از محل تخليه فاضلاب شهر شوشتر (بترتيب با CFU/mL 103 × 15.24، MPN/100mL 68181.82 و MPN/100mL 3380.91) كمترين ميزان را ايستگاه 1 در بالادست رودخانه (بترتيب باCFU/mL 103 × 2.8، MPN/100mL 2627.27 و MPN/100mL 1062.73) دارد. نتايج آزمايش‌ها نشان داد كه شاخص‌‌هاي ميكروبي با توجه به تغييرات فصلي، زمان و مكان نمونه‌‌برداري متفاوت بوده و همچنين از نظر كيفي آب رودخانه گرگر در سطح پاييني بوده است و جهت مصارف انساني مناسب نمي‌‌باشد.