فراتحليل تبيين نظريه ها، الگوها، روشها و تكنيك‌هاي خلاقيت در معماري و طراحي شهرهاي خلّاق

در ادبيات شهرسازي جديد، فضاي شهري خلاق به عنوان محل شكل گيري خلاقيت، دانايي، صنايع خلاق و نوآور و اقتصادي در يك رويكرد تركيبي در نظر گرفته شده است. اگر بپذيريم كه محور تمام موارد فوق حضور سرمايه هاي انساني خلاق و نوآورند، بنابراين فضاهاي شهري بايد از شرايطي برخوردار باشند كه بتوانند اين سرمايه ها را جذب و حفظ كنند كه نشان از اهميت پرداختن به خلاقيت در طراحي يا شيوه هاي آموزش خلاق در طراحي معماري دانشگاه ها و مراكز آموزشي براي تربيت معماران و طراحان شهري خلاق دارد. در هنر و معماري نيز، انديشه و انديشه ورزي بخشي اساسي از فرآيند آفرينشگري هنري بشمار رفته و مي رود؛ چنانكه معماري در طول تاريخ، محملي براي بيان انديشه و تمنيات ذاتي بشري بوده است كه تلاش داشته تا تبلور درونمايه هاي فكري و فرهنگي خود را به ترسيم و تجسيم مادي قرين كند. بر اين اساس خلاقيت و نوآوري از موضوعاتي است كه در هنر معماري و شهرسازي جايگاهي خاص داشته است، چنانچه امروزه مفهوم شهر خلاق و معماري شهري خلاق از مضامين بديع در دانش معماري شهري است. در اين مقاله با روش توصيفي- تحليلي به بررسي ابعاد نظري شهرهاي خلاق پرداخته شده است و نظريه ها، الگوها، روشها و تكنيك هاي خلاقيت در اين رابطه بيان و جمعبندي شده است. در پايان نيز روش شناختي، الگوها، نظريه ها، روشها و تكنيكهاي خلاقيت در شهرهاي خلاق و معماري آن و حتي سيستم آموزش طراحي معماري پرداخته مي شود.