ارزيابي پرديس هاي درون شهري بر اساس نيازهاي بانوان شهروند، نمونه موردي: مناطق شهرداري كرمان

از ديدگاه برنامه ريزي و طراحي شهري، گسترش فضاي سبز مفهومي وسيع تر از توسعه پوشش گياهي و بهبود شرايط محيط طبيعي شهر دارد و منظور از آن در واقع نوعي ساماندهي و نظم بخشي به فضاهاي پراكنده و متنوع سبز است. در عين حال، برخورداري از عدالت فضايي در بهره مندي از فضاها و پاركهاي درون شهري از موضوعاتي اساسي در برنامه ريزي و مديريت شهرهاي امروز است. بر اين اساس، در اين مقاله موضوع نيازهاي بانوان از پاركها و فضاهاي سبز شهري و ارزيابي آنها از ميزان خدمات متناسب با نيازها مورد توجه بوده است. روش اين پژوهش در مرحله نظري توصيفي- تحليلي و در مرحله ارزيابي روش پيمايشي بوده است نتايج اين تحقيق نشان مي دهد كه در بسياري از موارد طراحي نامناسب، كمبود تجهيزات استاندارد و لازم جهت رفاه و آسايش استفاده كنندگان، و غيره موجبات تشديد عدم كارآيي مناسب بسياري از پارك هاي شهري را براي زنان شهر كرمان فراهم نموده و بر همين اساس تجهيز، ارتقاي كيفي و بازنگري در اصول طراحي و خلق فضاهاي سبز جديد در جهت همسو شدن با استانداردهاي روز و اصول و ضوابط طراحي پايدار از الزامات اصلي شرايط فعلي شهر كرمان قلمداد مي شوند. اولويت شاخص هاي مولفه اجتماعي با يكديگر متفاوت است؛ به طوريك ه براي اثربخشي مطلوبتر خدمات حوزه هاي اجتماعي اولويت اقدامات به شرح زير مي باشد: 1. نياز به امنيت؛ 2. نياز به حمايت و مشاوره؛ 3. نياز به مشاركت و تعامل؛ 4. نياز به آگاهي و اطلاعات