آموزش وظيفه‌مدار: راهكاري براي ارتقاي پيوند تئوري و عمل در آموزش پزشكي

زمينه و هدف: در پاسخ به افزايش تقاضا براي ارتقاي توانمندي‌‌هاي فارغ‌التحصيلان رشته‌هاي پزشكي در دهه‌هاي اخير، تغييرات اساسي در طراحي و ارايه آموزش پزشكي ايجاد شده است. آموزش وظيفه‌مدار سيستم جامعي با ديسيپلين‌هاي متعدد آموزش و يادگيري است كه بر مجموعه‌اي از وظايف كه پزشكان با آن روبه‌رو هستند، تأكيد دارد و يادگيري در اين روش از طريق انجام وظايف و درك مفاهيم و مكانيسم‌هاي مرتبط با آن صورت مي‌گيرد. هدف از مطالعه حاضر، مروري بر پژوهش‌هاي انجام شده با موضوع آموزش وظيفه‌مدار در حوزه آموزش پزشكي بود.   روش كار: پايگاه‌هاي الكترونيكي Magiran ، SID ، Google Scholar ، PubMed ، Scopus و ScienceDirect در سال 1393 مورد جستجو قرار گرفت. همه مقالات مرتبط بدون در نظر گرفتن محدوديت در زمان انتشار، جمع‌آوري گرديد و مقالاتي كه شرايط ورود به مطالعه (ارتباط با حيطه پزشكي، دارا بودن اهداف، روش كار، حجم نمونه، تحليل و نتيجه‌گيري مشخص و در دسترس بودن متن كامل) را داشتند، انتخاب شد. در نهايت تجزيه و تحليل بر روي 10 مقاله كمي، كيفي و يا تركيبي انجام گرفت.   يافته‌ها: اگرچه آموزش وظيفه‌مدار در سطوح و موقعيت‌هاي مختلف استفاده شد، اما مستندات نشان داد كه در مقايسه با آموزش سنتي، كارايي و اثربخشي بيشتري داشت و باعث ايجاد پيامدهاي مطلوبي براي دانشجويان، استادان و بيماران گرديد. نتيجه‌گيري : نتايج پژوهش نشان داد كه آموزش وظيفه‌مدار يك استراتژي قوي آموزشي مي‌باشد و در بسياري از دانشكده‌هاي پزشكي به عنوان روش مناسبي جهت آموزش و يادگيري پذيرفته شده است. بنابراين براي ارتقاي دانش، مهارت و توانمندي‌هاي حرفه‌اي پيشنهاد مي‌شود.