تجلي اخلاق و پند و اندرز در شاهنامۂ فردوسي

شاهنامه نه تنها يكي از شكوہ مند ترين آثار حماسي ادب فارسي و يك سند پرارزش بر فرهنگ و تمدن غني ايران زمين است بلكه اين كتاب نزد خوانندگان يك اثر اخلاقي و پند و اندرز است كه در كنار داستان هاي حماسي مطالب اخلاقي نيز در اين كتاب مطرح شده است. فردوسي انساني كامل و جان او سرشار از مهر و عاطفه، حسن خلق و بزرگواري است و همين عواطف لطيف انساني خود را در شخصيت هاي پهلوانان محبوب خود دميده است. شاهنامه گنجينۂ خرد، دانايي، اخلاق و پند و اندرز است. فردوسي از هر گونه حادثۂ شادي بخش يا غمبار نتيجۂ فلسفي و اخلاقي مي گيرد. شاعر پند و اندرز هايي كه در هر مورد چه از جانب خود و چه از اقوال ديگران راجع به خدا ترسي، داد جويي و عدالت گستري به سلاطين ، بزرگان و خوانندگان مي دهد. پاكي زبان و عفت لسان از خصايص و ويژگيهاي خاص فردوسي است و شاهنامه شاهد آن است چون يك لفظ و يك عبارت مستهجن در اين كتاب ديده نمي شود. در مقاله و تحقيق حاضر به بررسي مطالب اخلاقي و پند و اندرز در داستان هاي شاهنامه مي پردازيم