تحليل بُعد حسي ادراكي گفتمان در خطبه نهم نهج‌البلاغه با تكيه بر ترجمه موسوي گرمارودي در بستر نشانه - معناشناسي

نشانه – معني شناسي با پشت سر گذاشتن، نشانه‌شناسي ساختارگرا كه قائل به رابطه‌اي دوسويه و پدرسالارانه بود، وارد مرحله‌اي جديد شد كه در آن، كنشگر گفتماني، پيوسته مرزهاي معنايي را جابه‌جا مي‌كند. درنتيجه نشانه‌ها به‌جاي داشتن ساختار وارد فرآيند مي‌شوند؛ بر اين اساس، ثبوت معنايي و انجماد نشانه‌ها جاي خود را به نشانه‌هاي سيال، متكثر و پويا مي‌دهند. در اين پژوهش با استفاده از روش توصيفي تحليلي، چگونگي شكل‌گيري گفتمان در خطبه نهم نهج‌البلاغه بر مبناي بُعد حسي ‌ ادراكي گفتمان و انعكاس آن در ترجمۀ سيدعلي موسوي گرمارودي نشان داده شد تا صحت و نقص و چگونگي ترجمۀ نشانه ‌ معناهاي حسي در دالان ترجمه ياد شده براي رسيدن به راهروي معنايي متناسب با متن مبدأ، مشخص شود. يافته‌هاي پژوهش اين نكته را نشان مي‌دهد كه توجه به بُعد نشانه – معني شناسي در دالان ترجمه، باعث شناسايي ارزش معنايي دال‌ها و انتقال درست آن‌ها مي‌شود. امري كه در ترجمۀ گرما رودي علي رغم محاسن زيادش كمتر مدنظر قرار گرفت است.