روند و جريان‌هاي مهاجرتي استان مرزي كرمانشاه طي دو دهۀ اخير

مهاجرت عامل افزايش و كاهش جمعيت در يك منطقه و باعث تغيير در ساختار جمعيت آن منطقه مي‌شود. مهاجرت، واكنش انسان به شرايط نامطلوب زندگي اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و محيط زيست و تلاش براي بهبود شرايط و جابجايي مكان زندگي خود بوده است. استان مرزي كرمانشاه از استان‌هاي پرجمعيت و مهاجرفرست غرب كشور طي دهه‌هاي اخير بوده و با بيشتر استان‌هاي كشور تبادل مهاجرتي داشته، از استان‌هاي ديگر مهاجر پذيرفته و به استان‌هاي ديگر مهاجر فرستاده است. هدف اين مقاله، بررسي روند و جريان‌هاي مهاجرتي استان مرزي كرمانشاه طي دو دهۀ اخير مي‌باشد. روش تحقيق در اين مقاله، كمّي از نوع توصيفي ـ تحليلي و مبتني بر تحليل ثانويه داده‌هاي مهاجرت استان مرزي كرمانشاه بر اساس سرشماري سالهاي 1375 تا 1395 مي‌باشد. يافته‌ها نشان مي‌دهد، طي دوره 85-1375 حدود 40 درصد از مهاجران خارج شده استان وارد استان‌هاي تهران و كردستان و طي دوره‌هاي 95-1385، بالاي 50 درصد از اين مهاجران به‌ترتيب وارد استان‌هاي تهران، البرز و كردستان شده‌اند. بالاي 65 درصد از مهاجران وارد شده به استان كرمانشاه طي دوره‌هاي مذكور از استان‌هاي تهران، كردستان، همدان، ايلام، لرستان و در دهۀ اخير استان البرز به اين استان‌ها اضافه شده است. مردان بيشتر از زنان اقدام به مهاجرت كرده‌اند و اين مهاجران بيشتر از مناطق روستايي استان و بيش از 70 درصد آنان در سنين جواني و فعاليت هستند. عمده‌ترين علل مهاجرت براي مهاجران وارد شده به استان، پيروي از خانوار و بعد از آن، براي مردان عامل اشتغال و براي زنان تحصيل بوده است. نتايج اين مقاله نشان مي‌دهد، استان كرمانشاه داراي تراز مهاجرتي منفي و استاني شديداً مهاجرفرست بوده و بالاترين حجم و تبادل مهاجرتي با استان‌هاي تهران و كردستان دارد.