آسيب شناسي سياست‌گذاري جمهوري اسلامي ايران در پيشگيري اوليه از اعتياد

اعتياد و سوءمصرف مواد‌مخدر بزرگترين آسيب اجتماعي كشور ما و بسياري از كشورهاي ديگر دنياست. اين مشكل جهاني و ملي به عنوان يك مسأله مهم در سياست‌گذاري‌هاي كلان مورد توجه قرار‌گرفته واهميت بازنگري سياست‌هاي اتخاذ شده را دوچندان نموده است. لذا هدف پژوهش حاضر آسيب شناسي سياست‌گذاري جمهوري اسلامي  ايران در پيشگيري اوليه از اعتياد بوده و روش پژوهش نيز ، روش آميخته(تركيبي) مشتمل بر تكنيك دلفي، تحليل محتوا، تحليل عاملي و تحليل سلسله‌مراتبي بوده‌است. جامعه مورد مطالعه نيز مشتمل بر چهار گروه سياست‌گذاران، مديران اجرايي، صاحب‌نظران و ذينفعان (معتادان بهبوديافته) است. داده‌هاي جمع‌آوري شده در فرآيند سياست‌گذاري ما را به موانع مهم در آسيب‌شناسي سياست‌ها رهنمون نموده است. يافته‌هاي تحقيق حاكي از آن است كه ذاتي نبودن امر پيشگيري در وظايف نهادهاي متولي، عدم ادغام فعاليت هاي پيشگيرانه در ساختار دستگاه‌هاي  اجتماعي كشور، ابهام در ساز و كار ارزيابي و نظارت، تمايل سياست‌گذاران و مديران به برنامه هاي زود‌بازده و كوتاه‌مدت و در نهايت عدم تناسب سياست‌هاي پيشگيرانه با اهميت مسأله اعتياد از  جمله مهمترين آسيب‌هاي سياست‌گذاري پيشگيري اوليه از اعتياد به حساب مي‌آيند.