مطالعه‌ي رابطه بين ابعاد هويت اجتماعي با ميزان تمايز يافتگي فردي

مقدمه: هويت فردي از موضوعاتي است كه علاوه بر روانشناسي ساير علوم ديگر نيز به آن توجه كرده و تعاريف و توصيفات متفاوتي را مطرح و عوامل تأثيرگذار و تأثيرپذير را بررسي كرده‌اند. هويت فردي تعريف فرد از خود با تأكيد بر تفاوتش از ديگران است. هدف: هدف پژوهش حاضر عبارت بود از بررسي ارتباط بين ابعاد هويت اجتماعي با ميزان تمايز يافتگي فردي. روش: روش تحقيق اين مطالعه از نوع مطالعات توصيفي و همبستگي است و جامعه آماري اين طرح شامل كليه شهروندان در رده سني ۶۵-۱۵ سال كشور در سال ۱۳۹۵ است؛ بر اساس روش نمونه‌گيري تصادفي چند مرحله‌اي خوشه‌اي ۱۳۰۰ نمونه از هفت مركز استان (شهرهاي تهران، مشهد، شيراز، رشت، تبريز، سنندج و اهواز) انتخاب شد. ابزار اندازه‌گيري پرسشنامه محقق ساخته بود و داده‌ها با استفاده از روش آماري ضريب همبستگي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ‌ها: براساس نتايج اين مطالعه بين بعد قوميتي هويت و تمايز يافتگي فردي رابطه مثبت و معني‌دار وجود دارد. (۰/۸۲۲=T و۰/۵۳۲=Sig) بين بعد مذهبي هويت و تمايز يافتگي رابطه معني‌دار و مثبتي وجود دارد (۳/۲۷۴=T و ۰/۰۰۱=Sig). همچنين بين سنت‌گرايي و ميزان تمايزيافتگي رابطه معني‌دار و منفي وجود دارد (۰/۵۴۴=T و ۰/۵۸۷=Sig). نتيجه‌گيري: يافته ‌ها نشان داد كه ابعاد هويت اجتماعي متشكل از متغيرهاي بعد مذهبي هويت و همچنين بعد قومي نقش مهمي در پيش بيني تمايز يافتگي هويت فردي در نمونه ايراني دارد.