تأثير چهار هفته تمرين هوازي بر سطوح سرمي آيريزين و مقاومت به انسولين زنان ديابتي نوع 2

زمينه و هدف: فعاليت ورزشي، وسيله مناسب و كم هزينه براي پيشگيري و درمان بيماري ديابت نوع دو محسوب مي شود. اخيراً مايوكايني به نام آيريزين شناسايي شده كه نقش مهمي در تبديل بافت چربي سفيد دارد و حساسيت به انسولين را تنظيم مي كند. هدف از مطالعه حاضر، بررسي تأثير چهار هفته تمرين هوازي بر سطوح آيريزين و شاخص مقاومت به انسولين زنان ديابتي نوع دو بود. روش تحقيق: در اين مطالعه نيمه تجربي،24 زن داراي بيماري ديابت نوع دو به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفي به دو گروه تمرين هوازي و كنترل تقسيم شدند. گروه تمرين به مدت 4هفته (5جلسه در هفته) به اجراي تمرينات هوازي با شدت 55-80 درصد ضربان قلب بيشينه بر روي تردميل پرداختند. گروه كنترل در مدت تمرين هيچ گونه فعاليت بدني نداشتند. نمونه هاي خوني 48 ساعت قبل و بعد از آخرين جلسه تمريني گرفته شد و سرم حاصل براي اندازه گيري سطوح آيريزين، گلوكز و انسولين استفاده گرديد. داده ها به وسيله آزمون هاي تي وابسته، كوواريانس و ضريب همبستگي پيرسون تحليل شدند. سطح معني داري (P 0/05) در نظر گرفته شد. يافته ها: نتايج افزايش معني دار آيريزين و كاهش مقاومت به انسولين و گلوكز را در گروه تمرين نسبت به گروه كنترل نشان داد (P 0/05). تفاوت بين دو گروه در ميزان آيريزين و گلوكز معني دار بود (P 0/05)؛ ولي ارتباط معني داري بين آيريزين و مقاومت به انسولين مشاهده نشد (P 0/05). نتيجه گيري: تمرين هوازي از طريق تأثير مطلوب بر سطوح آيريزين و شاخص مقاومت به انسولين، عامل كارآمدي براي بهبود عوارض در بيماران ديابتي نوع دو است.