مقايسه سازوكارهاي گسله‌هاي فعال در ترانشه‌هاي ديرينه لرزه‌شناسي و سازوكارهاي كانوني در جنوب البرز مركزي

صفحه هاي گسلي از سه ترانشه (مطالعات ديرينه‌ لرزه شناسي) با سن هاي پلايستوسن جوان و هولوسن با سازوكارهاي كانوني مقايسه شده‌اند تا ارتباط ميان اين دو داده مشخص شود. نشان داده شدكه ارتباط مستقيم ميان داده هاي سطحي (گسله ها و خش‌خط آنها) و داده هاي عمقي (سازوكار كانوني) وجود دارد. تانسور تنش با اندازه‌گيري هاي سطحي از سه ترانشه راندگي شمال تهران، مشا و فيروزكوه به دست آمد. از تانسور تنش محاسبه شده، صفحه هاي گسلي‌اي انتخاب شدند كه با روند عمومي گسله هاي مشا و فيروزكوه همسو هستند. اين داده با سازوكارهاي كانوني همخواني خوبي دارد. در ترانشه سوم كه داده ها براي حل تانسور تنش كافي نيستند، با تعيين اندازه ميانگين روند، شيب و شيب خش‌خط ها (ريك)، در جايي كه آرامش لرزه‌اي برقرار است سازوكار كانوني ديرينه پيشنهاد شد. براساس يافته هاي سطحي و سازوكارهاي كانوني، بيشينه تنش افقي (5±45~N1s) و تنش كمينه (3s) شيب نزديك به افق دارند و محور تنش مياني (2s) عمود بر زمين با رژيم زمين‌ساختي راستالغز است.     گسله مشا با روند (E100N) و شيب به سوي شمال، سازوكار راستالغز چپ‌بر و يك مؤلفه كوچك كششي دارد كه در پايانه خاوري خود به گسله فيروزكوه با روند (E60N) و شيب به سوي جنوب با سازوكار راستالغز همراه با يك مؤلفه فشاري مي پيوندد.